Ambicje wlozylam do kieszeni

Na poczatek posluchajcie tej pieknej piosenki, ktora tylko pozornie nie ma zwiazku z tytulem postu.
Zawsze myslalam, ze jestem bardzo ambitna osoba, ze jak bede chciala, to osiagne wiele w zyciu. I moze gdybym chciala...ale odechcialo mi sie.  Zawsze powtarzalam sobie, ze jak tylko bede miala wiecej pieniedzy, to porobie sobie jakies fakultety, moze o jakies stanowisko bede sie ubiegac.  Jeszcze tak niedawno, po urodzeniu Urwisa mowilam, jak podrosnie, to wezme sie za nauke, myslalam o specjalizacji. I co? Pieniadze mam, dziecko troche podroslo i....a ja mam to wszystko w d..., a co mi zle? Pewnie byloby jeszcze lepiej, gdybym nie musiala pracowac,  miala mnostwo pieniedzy i realizowac moje najwieksze marzenia czyli podroze.  Mam skonczone czterdziesci lat.  Stanowisko zadne mi sie nie marzy. Mam juz wystarczajaco stresujaca prace, po jaka cholere mi jeszcze jakas dodatkowa odpowiedzialnosc? Pieniedzy mi starcza, nie musze wiecej zarabiac, kosztem nerwow, zdrowia i braku czasu. Papier dodatkowy rowniez nie jest mi potrzebny, wiec dalam sobie z tym wszystkim spokoj! Ambicje... jakie ambicje??? Nic na sile. Calkiem dobrze mi sie zyje bez nich. Mozecie sobie mowic co chcecie, ale pomyslcie sami - czy my czasem sie nie poddajemy jakiejs presji? Bo inni tak robia, bo inni to maja, bo nie moge byc gorsza od moich kolezanek.
Jestem wolna od tego. I tak czasami sobie mysle... co ja bym chciala jeszcze zrobic w moim zyciu? I przychodza  mi do glowy same przyjemne rzeczy :) I nawet uczyc chcialabym sie wylacznie tego, co sprawialoby mi przyjemnosc, tak dla samej siebie. Pamietam, jaka wielka frajde sprawialo mi uczenie sie wloskiego i uwierzcie mi, nauczylam sie go w blyskawicznym tepie. Oczywiscie nie poprzestaje na tym i staram sie dalej go udoskonalac. Pomyslalam sobie kiedys - skoro nauczylam sie wloskiego tak szybko, to najwyzszy czas wziac sie za angielski, bo to wstyd nie umiec sie dogadac tu i owdzie. Ale nic z tego nie wyszlo, po prostu nie chcialo mi sie , jakis psychiczny opor czulam i czuje. Moze dlatego, ze nauka nie sprawialaby mi takiej przyjemnosci?
Dlaczego na poczatku puscilam francuska piosenke? Poniewaz sluchajac tego jezyka rozklejam sie podobnie jak przy wloskim. Poza tym jestem zafascynowana Francja i wiem, ze jeszcze wiele razy tam pojade. Pewna czastke mego serca zostawilam w Paryzu i musimy koniecznie tam kiedys wrocic. Tyle jeszcze rzeczy do zwiedzenia nam pozostalo w tym miescie.
Moja corka boryka sie z nauka francuskiego, a ja jej zazdroszcze. Zdaje sobie sprawe, ze w przypadku mojej zmianowej pracy uczeszczanie na jakikolwiek kurs jest rzecza niewykonalna, ale...moze uda mi sie znalezc pewne rozwiazanie...moze warto sprobowac? Najwazniejsze to podjac szybka decyzje.